Gezinsparcours M-emories

Willem, Leon en Kian deden de test!

Een regenachtige zaterdagnamiddag in oktober. Het ideale moment om het museum te bezoeken, zo besluiten Willem, zoon Leon (6) en diens vriendje Kian (6). Ze kiezen voor het gloednieuwe gezinsparcours M-emories. Gewapend met een rugzakje vol opdrachten en attributen maken de jonge speurneuzen zich op voor het avontuur.

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet

Vol goede moed wandelen Leon en Kian de eerste zaal binnen. Als opwarmertje mogen ze in de ruimte op zoek naar enkele kleuren. Een makkie voor het duo, zo blijkt. Enkel oranje vergt wat meer moeite. “Ik zie het!” roept Leon enthousiast. Ondertussen valt Kians oog op een volledig groen geschilderde canvas. ‘Zou dat gras zijn?” Wat verderop krijgen ze de opdracht een heuse tatoeage te bedenken voor elkaar. Geïnspireerd door een werk van Michiel Coxcie, komen ze op de proppen met enkele stoere exemplaren: een speer, een helm en een schild.

Op verhaal komen

“Een geweer!” roepen de jongens in koor terwijl ze zich naar een glazen vitrine in het midden van de zaal haasten. “Ik weet hoe dat werkt”, stelt Leon trots. Voor hun volgende opdracht kiezen ze samen een kunstwerk uit, het grootste uit de hele zaal. Op de vraag wat er te zien valt, blijven de antwoordden in de oorlogssfeer: een zwaard, een kanon, een gewonde man. “Zij blijft er wel erg rustig onder, niet?” merkt Kian op terwijl hij wijst naar een dame die de gevechten met een uitgestreken gezicht aanschouwt. Samen verzinnen ze een fantasierijk verhaal bij het tafereel.

In een ver verleden

Leon en Kian trekken grote ogen wanneer ze door de gangen van het oude museumgedeelte wandelen. Daar maken ze kennis met de kalenderwijzerplaat. De vele grappige wezens die afgebeeld worden, zorgen voor hilariteit. “Kijk, een centaur, een half mens, half paard!” roept Kian al lachend. Uit een klein zakje tovert Willem enkele foto’s van oude voorwerpen. “Weten jullie wat dit is?” vraagt hij, wijzend naar een foto van een antiek fototoestel. “Dat heb ik nog nooit gezien”, zegt Leon met een denkende blik. Een oud strijkijzer wordt wél herkend. “Mijn oma heeft er nog zo eentje” laat Kian verstaan.

Wie is het?

Aan de muur prijken de portretten van Leopold Vander Kelen en zijn vrouw Maria Mertens. Wat zou hun beroep geweest zijn? Leon en Kian laten hun ogen aandachtig over het werk dwalen en komen tot een weloverwogen besluit: “Een officier, aan zijn uniform te zien.” En het beroep van de vrouw? “Zij was een danseres!”. Een verdienstelijke poging.

Aan tafel

Bij hun laatste stop stoten de jongens op enkele vreemde objecten: een bedverwarmer, een snuifdoos of een aspergetang. “Dat is toch een schaar?” zegt Leon vragend over die laatste. Al snel verschuift de aandacht naar een paar mysterieuze geurflesjes aan de overkant van de ruimte. “Bah, deze ruikt naar verbrand vlees!” roept Kian met een vies gezicht. In de hoek van de kamer hangt een schilderij over het Laatste Avondmaal. “Wat zou er op het menu staan als jullie het voor het zeggen hadden?” vraagt Willem. De jongens steken de koppen bij elkaar en overleggen al gniffelend. “Spinaziepuree!” grapt Leon, die aangevuld wordt door Kian: “met kip erbij!” 

Beeldreportage

Praktisch