Het verhaal achter de schenking

Schenking van een 19de-eeuwse spiegel

Interview met Huguette

De M-collectie telt vandaag meer dan 52.000 werken en blijft groeien. In veel gevallen gaat het om stukken die het museum aankoopt, maar M ontvangt zo nu en dan ook een schenking. Zo schonk Huguette onlangs haar 19de-eeuwse spiegel in Louis Philippestijl aan het museum. 

Hoe is de spiegel tot bij jou gekomen?

"De spiegel circuleerde al een hele tijd in mijn familie. Mijn grootmoeder is erg jong overleden en mijn grootvader is nadien hertrouwd. De schoonbroer van zijn nieuwe partner had een huis vol schatten. Als kind gingen we regelmatig op bezoek, heerlijk vond ik dat! Na hun overlijden werd het huis leeggemaakt en mochten wij allemaal een paar mooie stukken uitkiezen. Zo is de spiegel uiteindelijk bij mij beland."

Had je meteen een speciale band met de spiegel of is hij eerder toevallig in jouw bezit geraakt?

"Nou, een speciale band is veel gezegd. Maar van de kinderen was ik wel degene die hem het liefst zag. Ik was nu eenmaal het meest geïnteresseerd in dat soort dingen. Ik ben altijd degene geweest die het vaakst musea bezoekt en het meest geboeid is door ‘oude dingen’. Geschiedenis en alles wat daarbij komt kijken heeft me eigenlijk altijd nauw aan het hart gelegen. In die zin heb ik het altijd erg leuk gevonden dat die spiegel bij ons thuis hing. Daarnaast was hij ook gewoon esthetisch én praktisch. ’t Is een enorm ding, dus ideaal om te kijken of je jasje en dasje nog wel goed zitten." (lacht)

Nu hangt de spiegel er niet meer en dus heb je een gaatje aan de muur?

"Inderdaad. Wel, we hebben verbouwd en dat was eigenlijk de eerste aanleiding om de spiegel weg te doen. Hadden die werken niet plaatsgevonden, dan was de kans groot dat de spiegel nooit in M was beland." 

Wanneer ben je dan op het idee gekomen om de spiegel te schenken aan M?

"Ik woon sinds mijn achttiende in Leuven. Ik heb hier gestudeerd en ben nadien blijven plakken, zoals dat wel vaker gaat. Ik kende het museum en ben er ook altijd vriend van geweest, zelfs nog voor het zijn huidige naam had. Kortom, de link met M was er, en dus dacht ik: ik kan het maar proberen. Maar het was allesbehalve een gemakkelijke beslissing. Het liefst van al wilde ik de spiegel een thuis geven, het is niet eenvoudig om afstand te nemen van iets waar je doorheen de jaren een emotionele band mee opgebouwd hebt. Het feit dat M de spiegel belangrijk en waardevol genoeg vond, was voor mij dus een geruststelling. Ik weet niet wat de spiegel waard is, maar voor mij persoonlijk was hij enorm waardevol. Dat het museum de spiegel met open armen ontving, betekende meer voor mij dan er een bedrag op te kunnen plakken."

Je was er bij tijdens de heropening. Wat deed het met je om de spiegel aan de muur te zien hangen?

"Ik vond het eigenlijk best moeilijk om hem te zien met zoveel mensen errond. Ik zat met het gevoel van “hier staat ie dan, ik ben hem definitief kwijt”. Maar vergis je niet, langs de andere kant vond ik het ontroerend om de spiegel op zo’n mooie plaats te zien schitteren, prachtig belicht en tegen die sierlijke, blauwgroene achtergrond. Mijn moeder was trouwens ook zeer tevreden met het resultaat. Mijn uiteindelijke gevoel was positief. Het ging me erom dat de spiegel een nieuwe thuis heeft gevonden waar hij mooi tot zijn recht komt en dat mensen er mee van kunnen genieten. Echt afscheid moet ik er trouwens niet van nemen hé. De spiegel blijft in de buurt dus ik kan altijd nog eens binnenspringen voor een bezoekje. En om te kijken of alles nog goed zit." (lacht)



De 19de eeuwse spiegel is te zien in de collectiepresentatie Alles voor de vorm.