Nummer drie | Vincent Geyskens

Solotentoonstelling in M

Vincent Geyskens

Nummer drie van M
Meer leesvoer!

Werk van Vincent Geyskens (1971) werd al tentoongesteld in onder meer S.M.A.K. in Gent en KANAL in Brussel. En nu is er zijn eerste grote solotentoonstelling in M.

Als schilder beoog je één ding: te zien. Vincent Geyskens

Vincent Geyskens doet onderzoek naar de positie van de schilderkunst in onze hedendaagse samenleving. Voor hem is ‘het lichamelijke, de materie’, een wezenlijk deel van de schilderkunst. Zonder kan die niet bestaan. En toch worden net die elementen in de hedendaagse beeldcultuur genegeerd.

 

“Schilderkunst doet dat niet,” zegt hij in een gesprek met cultuurtijdschrift rekto:verso. “Meer nog: ze kán dat niet.” Net daardoor zet ze vraagtekens bij de vooruitgangsidee in de moderne, en bij uitbreiding in de hedendaagse kunst – de opvatting dat kunst voortdurend moet vernieuwen.

In alle werken van Geyskens is de fysieke handeling van het maken duidelijk aanwezig, bijvoorbeeld in de dik aangebrachte verfstreken. Het is zijn manier om gedachten tastbaar te maken, maar ook om het ambachtelijke, materiële aspect van schilderkunst te benadrukken.

 

Geyskens’ werken zijn nu eens abstract, dan weer figuratief. Hij gebruikt verschillende technieken en materialen, maar altijd weer is er die aandacht voor het maken. “Voor mij is schilderen toch een manier om in contact te komen met de materie en om dingen op gang te brengen. Eerder dan iets te fixeren,” zegt hij in een gesprek met kunstjournalist Hilde Van Canneyt.

Reeksen

In het oeuvre van Geyskens zijn duidelijk reeksen te onderscheiden, die zowel inhoudelijk als vormelijk met elkaar verbonden zijn. De tentoonstelling in M wil zijn praktijk in de breedte belichten en brengt een aantal van die reeksen samen. De focus ligt op de afgelopen tien jaar, aangevuld met oudere referentiewerken.

Kaders

Elk werk in deze reeks is een veelluik. Het bestaat uit kaders die je op straat rond affiches ziet. Geyskens maakt ze leeg, beschildert ze en creëert doorkijken. De opeenvolging van de kaders zorgt voor een zeker ritme. De terugkerende vormen en kleuren laten complexe verhoudingen ontstaan. De plastische texturen en kleuren onderstrepen de pure materialiteit van de werken. 

Elk beeld speelt met herinnering en herkenning, waardoor het ons belet om werkelijk te zien. Ik probeer al schilderend van idee én beeld weg te gaan, om zo kansen te laten ontstaan om te zien. Schilderen is voor mij in de eerste plaats niet gericht op laten zien, maar op het zien an sich. Ik wil zien. Als schilder beoog je één ding, ‘te zien’. Elk schilderij is wat mij betreft een poging om te zien. In gesprek met curator Eva Wittocx

Collages

Voor zijn collages vertrekt Vincent Geyskens vanuit bestaande beelden. Vaak zijn die pornografisch, erotisch of politiek van aard. Ze hebben een duidelijke functie: opwinden of overtuigen. Geyskens scheurt, plooit, knipt en plakt tot het originele beeld niet meer zichtbaar is. Hij creëert zo nieuwe composities, waarin alleen nog kleine fragmenten leesbaar zijn. De collages zetten vraagtekens bij de rol van beelden in onze consumptiecultuur.

Abstracte werken

In zijn abstracte werken onderzoekt Geyskens de rol van motieven, kleur en dynamiek. Hij gebruikt vaak wit of zwart om een gevoel van leegte of openheid te creëren. De dik aangebrachte verfstreken benadrukken het lichamelijke en materiële aspect van het schilderen.

Stillevens

Geyskens onderzoekt voortdurend wat de betekenis van schilderkunst kan zijn in onze tijd. In die zoektocht kijkt hij ook naar het verleden, naar de praktijken van oudere kunstenaars. Het afgelopen jaar heeft hij zich toegelegd op het stilleven. In ingetogen tinten en op een witte ondergrond schildert hij composities met flessen, een brood, een doodshoofd, bekers, … De objecten zijn herkenbaar, maar zeer schematisch aangezet – ze flirten met abstractie. De verflagen geven de stillevens een soort tastbaarheid.

Onverwachte verwantschap: Alfred Delaunois

Vincent Geyskens is voor zijn tentoonstelling ook in de historische kunstcollectie van M gedoken. In de schilderijen en tekeningen van Alfred Delaunois vond hij verwantschappen met zijn eigen werk - vooral dan met zijn recente landschapstekeningen, die hij maakte op zijn wandelingen. Hij voelt affiniteit met de vrij ruwe manier van schilderen van Delaunois, en met diens gebruik van materie en textuur.

 

Alfred Delaunois (1877-1941) is een geboren Brusselaar, maar woonde het grootste deel van zijn leven in Leuven. Hij kwam er in contact met beeldhouwer en schilder Constantin Meunier (1831-1905), die een belangrijke invloed op zijn werk had.

 

Delaunois was een gewaardeerd schilder. Hij was docent en directeur van de Leuvense Stedelijke Academie voor Schone Kunsten en genoot ook internationale bekendheid. In zijn werk probeert hij vaak een sfeer van stilte en contemplatie op te roepen.

Nieuwe monografie Vincent Geyskens

M en Mercatorfonds publiceren naar aanleiding van Geyskens’ solotentoonstelling een monografie over de kunstenaar, met uitgebreid beeldmateriaal en teksten van onder anderen kunstcriticus Dominic Van den Boogerd en curator van M Eva Wittocx, vormgegeven door Kim Beirnaert.

 

En bij uitgeverij 'Het balanseer' verschijnt in het voorjaar een nieuw gedicht van Geyskens: ‘Het Geslacht van de Paling’.

De tentoonstelling rond het werk van Vincent Geyskens loopt van 28.05.2021 tot 05.09.2021.

Meer leesvoer!

‘The Constant Glitch’:

waarom M opkomend talent steunt

Binnenkijken bij een M-cenas

De collectie van Leen en David

Nummer drie

Souffleur