‘Droomteamer’ van LOV: in gesprek met Barbara Struys

Hoe werd je lid van het Droomteam van LOV2030?  

“In 2022 besliste Stad Leuven dat ze zich samen met de regio Oost-Brabant kandidaat wilde stellen om Europese Culturele Hoofdstad te worden in 2030. Om die kandidatuurstelling vorm te geven werd er een open call gelanceerd voor een klankbordgroep. Iedereen mocht iemand anders nomineren. Ze zochten verbinders met een frisse blik op cultuur. Ongeveer 280 mensen brachten een stem uit en dat leverde 80 genomineerden op, daaruit werden uiteindelijk een dertigtal mensen geselecteerd. Plots werd ik gebeld met de vraag of ik het Droomteam wilde vervoegen. Als Leuvenaar was ik meteen enthousiast.” 

Wat is de rol van het Droomteam?  

“Zoals de naam het zegt, mochten wij mee dromen over wat Leuven & Beyond als Europese Culturele Hoofdstad zou kunnen betekenen. We hebben veel gediscussieerd, sessies begeleid tijdens de eerste Summit of LOV – een uitnodiging aan iedereen die zin had om mee te doen –, labo-projecten opgezet en mogelijke pistes verkend als voorbereiding op het bid book. Nu Leuven en de regio zijn geselecteerd, blijven we actief als klankbordgroep, maar ook als ‘bewakers’ van de ‘radicaal nieuwe verbindingen’, hét speerpunt van LOV2030. We willen dingen tegen 2030 écht anders gaan doen. Of zoals Stijn Devillé,  Lore Baeyens en Sarah Bekambo, de intendanten van LOV2030 uit de bidbookfase, het verwoorden: als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg. Het Droomteam zal er mee over waken dat er niet voor de gebaande paden wordt gekozen en dat de geest van het bidbook ook in de praktijk omgezet wordt.”

Welke verbindingen hoop jij in M aan te gaan in het kader van LOV2030?

“De programmatie van M voor LOV2030 ligt nu nog niet vast, maar ik hoop dat de ambitie van die radicaal nieuwe verbindingen M aanspoort om nog meer de hand uit te reiken naar diverse partners in de stad en de regio. Naar doelgroepen waar we nu misschien zelfs niet eens aan denken. En dan vind ik het vooral belangrijk dat die samenwerkingen op een wederkerige manier tot stand komen; dat we samen op zoek gaan naar raakvlakken. Mensen vinden om allerlei redenen de weg (nog) niet naar M – of naar cultuur in het algemeen. Vaak gaat het om sociale en emotionele drempels. Mensen denken: ‘dat is niks voor mij’, of: ‘je moet daarvoor gestudeerd hebben’. Hoe laten we mensen voelen wat kunst voor hen persoonlijk én voor onze toekomst kan betekenen? Daar moeten we als museum nog beter over gaan nadenken.”

“Om die radicaal nieuwe verbindingen aan te gaan, zullen we dus vooral goed moeten luisteren naar wie we nu nog niet bereiken. Dit is ook echt de ziel van LOV2030: laten we de verbinding aangaan, en de lastige gesprekken die daarbij horen niet uit de weg gaan. Uiteraard is het dan ook de bedoeling om die samenwerkingen duurzaam te verankeren voor de toekomst.”

Heb jij als lid van het Droomteam zélf een ‘radicaal nieuwe verbinding’ gelegd?  

“Absoluut, als Droomteamer heb ik mensen ontmoet die anders misschien nooit op mijn pad zouden zijn gekomen. Ik noem dat ‘micro-ontmoetingen’: kleine gesprekjes over hoe je naar de wereld kijkt, of in het leven staat. Zo leerde ik Ela Grabiec kennen, directeur van de Poolse school in Leuven. We zijn even oud, maar hebben een totaal andere achtergrond en blik op de wereld. Juist die verschillen ervaar ik als verrijkend. Daarin schuilt voor mij ook echt de kracht van die radicaal nieuwe verbindingen die LOV2030 vooropstelt.”