Brahim Tall: “In mijn werk onderzoek ik de relatie tussen het zwarte lichaam en de representatie ervan – de manier waarop zwarte lichamen worden voorgesteld en gezien. Die perceptie beïnvloedt op haar beurt weer hoe mensen van kleur naar hun eigen lichaam kijken.”
“Laura Mulvey, een Britse filmwetenschapper, heeft in de jaren 70 de term male gaze bedacht: de mannelijke, sterk geseksualiseerde blik waarmee in films, en in de maatschappij in het algemeen, naar vrouwen wordt gekeken. Die male gaze heeft het perverse effect dat veel vrouwen hun gedrag eraan gaan aanpassen.”
“Auteurs als Frantz Fanon, Audrey Lord en Stuart Hall, maar ook filmmakers als Med Hondo of Steve McQueen hebben sindsdien getoond dat mensen van kleur met een soortgelijke gaze worden bekeken, en dus aan allerlei onuitgesproken verwachtingen moeten voldoen. Denk maar aan het cliché van de gespierde, grootgeschapen zwarte man. Of aan de blackface-traditie: witte acteurs die hun gezicht zwart schminkten om een karikaturale zwarte man te vertolken. Zwarte vrouwen worden dan weer afgemeten aan het schoonheidsideaal van een lichtere huid. Dat complex van stereotypen en vooroordelen wordt colorism genoemd.”
“Met mijn werk wil ik tonen dat de manier waarop zwarte lichamen in beeld worden gebracht niet onschuldig is, maar altijd gekleurd wordt door die stereotiepe blik. Een camera lijkt neutraal, maar is het niet – een camera is een wapen. We spreken niet voor niets over ‘beelden schieten’.
Vanuit die vraagstelling beslis ik welke vorm een werk nodig heeft: fotografie, film, installatie, performance… Ik heb met andere woorden een transmediale praktijk.”
“Het raakt me ook persoonlijk. Mijn vader komt uit Senegal, mijn moeder uit Vlaanderen. In België word ik gezien als zwart, in Senegal als wit. Die ervaring hebben veel gemixte mensen. Al heb ik vrienden met een migratieachtergrond die het een stuk moeilijker hebben dan ik. Ik ben in Leuven opgegroeid, zonder grote financiële zorgen. Ik besef dat ik altijd een vangnet heb om op terug te vallen.”
