"Architectuur, menselijke constructies en ook grootsteden boeien me als plekken waar de kracht en impact van menselijke ingrepen in extreme vorm te zien is. Toch zijn het niet altijd grootse of exotische onderwerpen die me aanspreken, het kan evengoed een klimrek, hut, vuurwerk of bergzicht zijn." vertelt Gillen.
"Het interesseert me niet om iets te maken dat enkel en alleen volledig uit mijn gevoelens komt, vanuit mijn eigen fantasie of droomwereld. Ik wil mentale beelden maken die betrekking hebben op het 'nu'. Ik wil dat mijn beelden ons iets bijleren over de wereld, beelden die verankerd zijn in de wereld die we kennen. Ik beschouw mijn werk als een soort naslagwerk, een nadenken over de werkelijkheid, zowel voor mezelf als voor de kijker. Er moet een zekere ernst aanwezig zijn, het mag niet enkel en alleen entertainment zijn. Doordat ik in het moment zelf schilder, ben ik me niet bewust van noties die met perspectief verbonden zijn. De weergave van ruimte en architectuur is dikwijls verkeerd. Elke strakke lijn die ik op het doek zet, staat geheel ten dienste van de compositie en het oorspronkelijke idee. Doordat ik bewust elementen weglaat, ontbreekt de volledige informatie van het beeld en wordt de leesbaarheid verstoord. Het feit dat ik vaak vertrek van mijn eigen foto’s of mijn eigen uitsneden van de buitenwereld maakt dat ik het maken van heldere beelden achterwege kan laten en mij kan focussen op het puur genieten van zowel het schilderen als van het kijken."