Angyvir Padilla: "Dertien jaar geleden ben ik vanuit Venezuela naar België gekomen om te studeren aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Brussel. Daarna heb ik een master sculptuur aan La Cambre en een master beeldende kunst aan Luca School of Arts behaald."
"Mijn praktijk is multidisciplinair, en ik werk bij voorkeur met materialen die het voorbijglijden van de tijd weerspiegelen: was, klei, pleister… Eén van mijn installaties bestond bijvoorbeeld uit een doorzichtige vloer van wassen tegels op een onderlaag van zand. Voor de opening lag die er maagdelijk en onaangeroerd bij. Maar zodra de mensen binnenkwamen, waren ze verplicht over die vloer te stappen: alleen dan konden ze de video zien die een onderdeel was van de installatie. Zo werden ze zelf deel van het werk. Bovendien zorgden hun bewegingen ervoor dat de vloer brak. Dat vond ik fascinerend. Ik werk vaak met video en geluid, en de laatste jaren doe ik steeds meer performances. Die sluiten altijd aan bij de inhoud van mijn installaties."
Een belangrijk thema in je werk is het zoeken naar een thuis. Een plek die je beschrijft als een ruimte die zowel vertrouwd als ongrijpbaar is.
"Ik woon ondertussen al dertien jaar in België. Ik was niet van plan om zo lang te blijven, maar de situatie in Venezuela werd steeds complexer. België is mijn tweede thuis geworden, maar ik heb wel mijn vrienden en familie in mijn land moeten achterlaten. Ik weet dus hoe het voelt om twee plekken tegelijk in je hoofd te hebben – de emoties te voelen die samenhangen met migrant zijn. Die persoonlijke ervaring wil ik op een universele manier in mijn werk weergeven."
"Ik gebruik graag metaforen om die ideeën over te brengen. Sommige van mijn sculpturen zijn bijvoorbeeld geïnspireerd door zwaartekracht – een metafoor voor je niet op je plaats voelen, en de angst om te vallen."
