Verhalen zonder grenzen: interview met Karen

In de collectiepresentatie 'Grenzeloos Gastvrij' wordt een zaal gewijd aan de verhalen van een handvol Leuvenaars met diverse achtergronden. Uit een selectie kunstwerken kozen ze elk één stuk dat voor hen verbonden is met het thema ‘gastvrijheid’. Voor Karen werd dat een werk van Jacques Lizène.

Waarom koos je net dit kunstwerk?

"Ten eerste heb ik binnenhuisarchitectuur, waaronder meubelmaker, gestudeerd. Dat is al meteen een eerste link. Ten tweede vind ik het gewoon een heel leuk gedachtegoed: twee ongelijke delen die een geheel vormen in hun functie, namelijk steun bieden. Die verschillen tussen de twee delen, in vorm maar ook in kleur, hebben ook een link met mijn achtergrond.

Ik ben afkomstig van Aruba. Daar heb je een echte mengelmoes van culturen waardoor niemand staat te kijken van kleurverschillen. Ik heb Portugees, Afrikaans, Nederlands en Indiaans bloed.

Als ik deze stoel zie, moet ik daaraan terugdenken. Hoewel mensen kunnen verschillen van elkaar, vormen we allemaal een geheel in ons ‘mens zijn’. Wij functioneren hetzelfde. Daarom is deze stoel voor mij echt kunst. Niet zozeer omdat het een mooie stoel zou zijn, maar omdat hij een boodschap brengt. Als je die stoel hier zou aanschuiven bij iemand, zal je wellicht te horen krijgen dat hij vuil is. Maar geloof me, als je dagen in de rimboe rondloopt en je moe bent, dan ga je gewoon lekker op die stoel zitten hoor (lacht). Dan denk je niet zwart-wit maar kijk je naar functionaliteit."

Hoewel mensen kunnen verschillen van elkaar, vormen we allemaal een geheel in ons ‘mens zijn’.

Karen

Deelnemer 'Grenzeloos gastvrij'

Heb je zelf slechte ervaringen met dat zwart-wit denken waar je naar verwijst?

"Persoonlijk ben ik daar altijd vrij goed gespaard van gebleven, maar ik heb dan ook een lichte huid. In het kader van mijn studies moest ik ooit een dancing bezoeken, samen met enkele vrienden. Ik ging gewoon naar binnen maar na een tijdje merkte ik dat mijn collega’s maar aan de deur bleven staan en ik had geen idee waarom. Later bleek dat ze niet binnen mochten van de portier, wellicht omdat ze een ander kleurtje hadden. Ik, die wat lichter was dan mijn vrienden, mocht gewoon naar binnen maar zij waren niet welkom. Wanneer ik de portier vroeg waarom ze niet binnen mochten, bleef hij enkel herhalen “daarom”. Dat moment heeft me echt wakker geschud."

Heb je je zelf voorts welkom gevoeld toen je van Aruba naar Nederland en later naar België kwam?

"Ja zeker hoor! Toen ik na mijn middelbare school naar Nederland kwam, werd ik altijd super goed ontvangen. Toen ik daar naar de academie ging, belandde ik als enige meisje in een klas met 15 jongens maar iedereen was altijd hartstikke vriendelijk en gastvrij. Ik werd echt goed opgevangen, ook buiten de school waren mensen er voor me.

Maar weet je wat een belangrijke factor is? Taal. Als je een taal beheerst, wordt integratie zoveel makkelijker. Zonder taal kan je niet degelijk met mensen communiceren, en net dat is essentieel! Door niet te communiceren geef je vooroordelen de vrije loop. Zelf ben ik viertalig waardoor ik altijd met mensen heb kunnen communiceren. De meeste autochtone Arubanen spreken onderling Papiamento, maar tegen Zuid-Amerikanen spreken ze Spaans, Nederlanders ontvangen ze in het Nederlands en met de overige toeristen communiceren ze dan weer in het Engels. Zie je? Ook dat is gastvrijheid."

Wat vond je van het initiatief van M om iets te doen rond ‘gastvrijheid’?

"Ik vond het heel fijn! Door deze samenwerking heb ik een heleboel mensen leren kennen met allemaal verschillende achtergronden en verhalen. Daardoor merkte ik dat mensen ‘gastvrijheid’ ook allemaal anders invullen. Wat voor de ene als ‘gastvrij’ geldt, beschouwd een ander misschien helemaal niet als gastvrij. Die verschillen zie je ook terug in de presentatie."

Meer over de participatieprojecten van M